یک صدمین یادداشت وبلاگ

دهم فروردین که گذشت هفتمین سالگرد شروع نوشتن در این وبلاگ بود و این مطلب که مینویسم یکصدمین پست این وبلاگ است. البته نوشتن صد مطلب طی هفت سال نشانه ای از تنبلی و کاهلی است لیکن همین که هنوز شوق نوشتن دارم برایم جالب است. البته این تنبلی و کاهلی در نوشتن مطلب دلیل عمده دیگری دارد و آن هم عبارتست از فعالیت بیش از حد در امر پزشکی که بویژه در پنج سال اول نوشتن این وبلاگ امانم را بریده بود.لیکن اکنون که به فضل خدا کارم را کمتر کرده ام وقت بیشتری برای خودم دارم و بیشتر میتوانم به وبلاگ سر بزنم .این یکصدمین پست را دلم نیامد راجع به مسایل پزشکی بنویسم .و حتی نخواستم که مطلب زیبایی از این و آن بنویسم.فقط تصمیم گرفتم که برای دل خودم بنویسم حتی اگر به قیمت تباه شدن یاد داشت باشد.از دوستان عزیزی که طی این مدت به وبلاگ سر زده اند و گاهی نظری داده اند متشکرم. از مطلب بعدی باز هم نوشته های پراکنده و گاهی صد تا یه غاز را ادامه خواهم داد.

/ 0 نظر / 16 بازدید